Αυπνη. Στις 02:20 λίγο πριν το ξημέρωμα της Παρασκευής. Τελευταία τηλεφωνήματα και συνεννοήσεις. Πλησίαζε η ώρα να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας στους εαυτούς μας και τους ανθρώπους που πίστεψαν και στήριξαν τον αγώνα μας. Στις 07:00 αναχώρηση από Ηράκλειο για Χανιά. Στο παλιό λιμάνι το ραντεβού μας.
Τρία καρυδότσουφλα στα νώτα του Cape Ray. Δυο ιστιοφόρα, THOMAS II, THOMAS III και το περίφημο τρεχαντήρι, ο Αγιος Νικόλαος, που θα ξεκινούσε από Παλαιόχωρα. Ανέβαινε η μέρα. Τροφοδοσία, πόσιμο νερό, φωνές, αγωνία και εκνευρισμός. Ετοιμες και οι λίστες των πληρωμάτων: τριάντα τέσσερις άνθρωποι στον αριθμό, ούτε λιγότεροι, ούτε περισσότεροι, έτοιμοι να σαλπάρουν και να βρουν το πλοίο που βρίσκεται παράνομα στα νερά μας. Δημοσιογράφοι, κανάλια, διεθνή και ντόπια, το πρώτο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης και το τούρκικο 34.
Στις 14:45 λύσαμε κάβους. Στο THOMAS III η άγκυρα έμπλεξε, βούτηξε ο Γιώργος και την απελευθέρωσε. Επιτέλους φεύγουμε. Χειροκροτήματα, συνθήματα «όχι τα χημικά του πολέμου στην κλειστή θάλασσα της Μεσογείου». Μάκραιναν οι φωνές, χάνονταν και οι εικόνες των ανθρώπων. Έστρεψα αλλού το βλέμμα.
Πρώτη φορά σε ιστιοφόρο. «Κάπως έτσι θα ενσαρκώνεται η ελευθερία», σκέφτηκα, «με τον άνεμο και τη θάλασσα ν' ανοίγουν στο μπλε». Μετά το ακρωτήρι της Σπάθας, ο καιρός έδειξε τις διαθέσεις του. Ο άνεμος στα 4 Μποφώρ μας κορόιδευε, η πορεία μας Β ΒΔ στις 295ₒ, η ταχύτητα στους 5,9 κόμβους. Δώδεκα άνθρωποι επιβαίναμε στο THOMAS III, βάρους 26 τόνων και μήκους 20 μέτρων. Οι δέκα άντρες. Ο Μήτσος και ο Μάκης καπετάνιοι, ο Γιώργος και δύτης. Ο Άρης κατέγραφε και έδινε ειδήσεις στην ξηρά.
Ίσα που προλάβαμε να θαυμάσουμε την Γραμβούσα στα αριστερά και φάνηκε το πρώτο αμερικάνικο ελικόπτερο στις 18:30, ενώ η συνοδεία μας συμπληρώθηκε από θαλάσσης με σκάφος του λιμενικού. Ο Μάκης μας έβαλε στο τιμόνι. «Εχει τη σημασία του», έλεγε. Στο τέλειωμα της μέρας, ο άνεμος αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντοχές μας: στα 6 Μποφώρ κι η θάλασσα αγριεμένη, επέβαλε τη θέλησή της. «Αν θες να πλεύσεις, πήγαινε με τη θάλασσα, όχι κόντρα σ'αυτήν», συμβούλεψε ο Γιώργος. Οι άνθρωποι του THOMAS III ζορίζονταν ήδη: τρεις κατέβηκαν στα ενδότερα.
Έκλεισα τα μάτια μου γύρω στις 22:00. Ξύπνησα στις 02:00 με ένα χαστούκι, βρεγμένη και απορημένη. Γύρισα πίσω και ένα κύμα 4 μέτρων ετοιμαζόταν να ξαναχτυπήσει. Στο τιμόνι ο Μάκης, στο κατάστρωμα ο Γιάννης, όλοι βρεγμένοι. Εκείνες τις στιγμές μόνο η θάλασσα σήμαινε, μόνο εκείνη διέταζε, άγρια όμορφη... κι εμείς στο έλεός της. Μπροστά διακρίναμε το THOMAS ΙΙ. Στροβιλιζόταν. Αντιμετώπιζε πρόβλημα.
ΑΓΡΙΕΨΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ
Εγώ κι ο Μάκης στο κατάστρωμα. Μποφώρ 7 γεμάτα και εμείς παλεύαμε. Ο ουρανός λουσμένος στα αστέρια, μια ομορφιά, αδιάντροπα ήρεμη... Δυο φώτα μας ακολουθούσαν. Δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε τίποτα άλλο μες τη νύχτα. Η ώρα 03:00. «Ξύπνα τον Μήτσο, δεν αντέχω άλλο». Αλλαγή βάρδιας. Η πάλη συνεχιζόταν ως τις 05:00. Απόκαμα.
Εγερτήριο στις 08:00. Ημέρα δεύτερη, Σάββατο. Πλέαμε μόνο με πανιά. Δυτικός σήμερα. Η θάλασσα είχε αφήσει τη μάνητά της. Νέα από τα VHF: «Ο Άγιος Νικόλαος δεν κατάφερε να μας ακολουθήσει, λόγω καιρού». Ξαφνικά, στις 10:40, στα 90 ναυτικά μίλια, ένα λευκό αεροσκάφος διαγράφει κύκλους από πάνω μας. Ο Μήτσος κοιτά μέσα από τα κυάλια «αμερικάνικο», λέει. Ο ανεφοδιασμός μας σε καύσιμα δεν είναι εφικτός, αφού ο Άγιος Νικόλαος λείπει από την παρέα. Ένας από μας έχει φτάσει στα όρια της αφυδάτωσης.
Σύσκεψη: Πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στροφή στα 130 ναυτικά μίλια και πλώρη για Παλαιόχωρα. Στις 22:00, 30 μίλια πριν το αραξοβόλι μας, ένα πλοίο γύρω στα 50 μέτρα δεξιά μας. «Τανκεράδικο, ίσως...» λέει κάποιος.
Δένουμε 01:30 η ώρα. Κυριακή πια. Οσοι δεν μπορούν να συνεχίσουν, αποβιβάζονται. Στις 10:00 αποπλέουμε. Και τα τρία πλοιάρια αυτή τη φορά. Ανοιχτήκαμε 30 μίλια για να αφήσουμε ίχνη δικαίου: δυο σημαδούρες με δυο σημαίες: «Ελεύθερη Μεσόγειος» και την ελληνική. Στη βάση τους, με άλικο χρώμα (δεν ταίριαζε άλλο), δυο συνθήματα: «όχι χημικά στη Μεσόγειο» και «Αλληλεγγύη στους Παλαιστίνιους». Εκεί στο Ν 35ₒ .28΄.909΄΄ και στο Ε 23ₒ.23΄098΄΄ υπερασπιστήκαμε τη θάλασσά μας, την ελευθερία μας, δηλώσαμε τη σύμφωνη γνώμη μας με τη ζωή.
Επιστρέφουμε Χανιά. Αποκαμωμένοι, άπλυτοι, μελαγχολικοί. Στις 19:30 δεύτερη εναέρια «συντροφιά». Αμερικάνικο ελικόπτερο ξανά. Στις 20:36 βλέπουμε το Παλιό Λιμάνι. Ομως, τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Υποσχεθήκαμε ότι θα φτάσουμε ως τη μέση της Μεσογείου. Το πράξαμε. Το Cape Ray δεν θέλησε να μας συναντήσει. Εξακολουθεί να παίζει με τον θάνατο.
Δεν μπορούμε ως Κρητικοί να παρατηρούμε άπραγοι. Δεν μας ταιριάζει, δεν μας αρμόζει. Ο αγώνας συνεχίζεται, επειδή το δίκιο δεν πληρώθηκε.
from ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ - toxwni.gr http://ift.tt/XZ7fLY
via IFTTT
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου